محبّت کیمیای سازندگی و خودسازی است.عشق به خداوند متعال
همه ی زشتیهای اخلاقی را درمان میکند، و همه ی صفات نیکو را
یک جا به عاشق هدیه میدهد.کیمیای عشق چنان عاشق را جذب
معشوق میکند که هر گونه پیوند او را با هر کس و هر چیز جز خدا
قطع میکند.در مناجات محبّین منسوب به امام سجاد(ع) آمده است::
"خدای من! کیست که شیرینی محبّت تو را چشید و یار دیگری را
برگزید؟ و کیست که به قرب و نزدیکی تو انس گرفت و جدایی
تو را طلبید؟'' (1)
و در روایتی منسوب به امام صادق(ع) امده است:
"نور محبت خدا بر درون هر بنده ای بتابد، او را از هر مشغله ی
دیگری تهی گرداند، هریادی جز خدا تاریکی است.دلداده ی خدا
مخلص ترین بنده ی خداست و راستگوترین مردمان و وفادارترین
آن ها به عهد و پیمان است." (2)
برگرفته از کتاب "کیمیای محبت"
(1) بحار الانوار 160/93
(2) میزان الحکمة 3153/669/985/2

