یگانه هستی بخش

محبّت کیمیای سازندگی و خودسازی است.عشق به خداوند متعال

همه ی زشتیهای اخلاقی را درمان میکند، و همه ی صفات نیکو را

یک جا به عاشق هدیه میدهد.کیمیای عشق چنان عاشق را جذب

معشوق میکند که هر گونه پیوند او را با هر کس و هر چیز جز خدا

قطع میکند.در مناجات محبّین منسوب به امام سجاد(ع) آمده است::

"خدای من! کیست که شیرینی محبّت تو را چشید و یار دیگری را

 برگزید؟ و کیست که به قرب و نزدیکی تو انس گرفت و جدایی

تو را طلبید؟'' (1)

و در روایتی منسوب به امام صادق(ع) امده است:

 "نور محبت خدا بر درون هر بنده ای بتابد، او را از هر مشغله ی

دیگری تهی گرداند، هریادی جز خدا تاریکی است.دلداده ی خدا

مخلص ترین بنده ی خداست و راستگوترین مردمان و وفادارترین

آن ها به عهد و پیمان است." (2)

برگرفته از کتاب "کیمیای محبت"

(1) بحار الانوار 160/93

(2) میزان الحکمة 3153/669/985/2